KOMPROMIS...

To mozna zastapic to slowo innym, na przyklad, ustepstwa? eeeeeeeeeeee tam... docieranie:-)))) To chyba bedzie najlepsze slowo. Ale wiadomo o co chodzi, Chodzi o to, zeby bylo szczesliwie:-))

Bardzo mi się podoba to "błyszczeć szczęśliwie" :-)))

Ależ cudnie, że mogę widzieć Cię w moim nowym miejscu:-)) Masz rację, najważniejsza jest zawsze miłość...:-)

Kompromis czy też dogadanie się, wciąż jest dostosowaniem się do siebie nawzajem. Jestem przeciwna rezygnacji i traceniu, ale to, co można odpuścić, trzeba... Zawsze są pewne granice, ale dogadanie się a kompromis dla mnie brzmi podobnie. Witam Cię w moim nowym miejscu, teraz już będzie łatwo. Najtrudniejszy jest zawsze pierwszy raz:-)) Pozdrawiam serdecznie

KOmpromis ma pewne granice, których nie wolno przekraczać... Kompromis jest dwustronny, kompromis nie jest ustępowaniem, ale zgodą na coś, co nie pozbawia nas siebie samych... Ale słowa piękne... Jeśli chodzi o Boga - prawdziwe, ale człowiek to istota niedoskonała... Serdecznie pozdrawiam:-)

a na dodatek, są granice tego kompromisu, w każdym człowieku, tyle, że każdy z nas ma te granice w innym miejscu...:-)

Ależ się cieszę Avi, że Cię widzę u mnie... Już biegnę z gorącą herbatą i szarlotką. Tak cudnie porozmawiać o prawdziwej miłości, tej codziennej z kłopotami i łzami w poduszkę, ale też z ciepłem, podaną dłonią i przytuleniem... Niech tak trwa...

Kompromis – to metoda rozwiązania konfliktu, oznaczająca wspólne stanowisko, możliwe do przyjęcia dla stron negocjujących.
Wbrew obiegowej opinii kompromis nie jest optymalnym rozwiązaniem konfliktu, ponieważ oznacza konieczność rezygnacji z części interesów każdej ze stron. Taki idealny sposób radzenia sobie z konfliktem stanowi współpraca.
Kompromis może być także synonimem oportunizmu, jeżeli jest osiągany kosztem wartości lub celów nadrzędnych dla procesu osiągania porozumienia.
by wikipedia

Nie znoszę kompromisów. Dla mnie to rozwiązanie niemal ostateczne (ostatecznym już jest rozstanie). Przez lata wciskano nam kit, że kompromis to ważna umiejętność. I tak większość idzie za tym stereotypem. Przez lata też gadano, że kobieta ma dbać o tzw. ognisko domowe, mężczyzna nie musi. Ten stereotyp nie ma już takiej mocy. Może warto byłoby zrobić coś wreszcie z tym beznadziejnym kompromisem??? Pójść na kompromis, kiedy nie da się inaczej - rozumiem. Ale robić z niego wartość nadrzędną??
Cały problem w akceptacji - siebie i partnera. Nie trzeba żadnego kompromisu, kiedy on "nie tak" odstawia kubek, zdecydowanie inaczej jest, kiedy się to zaakceptuje. Przy kompromisie jest zgrzyt zębów, choćby cichy - nie skomentuję, choć mnie to irytuje. Przy akceptacji jest spokój, nie ma irytacji.
Dla mnie cała ta gloryfikacja kompromisu, to mylenie pojęć. Ot i tyle.