POPRAWIANIE NATURY...

Wszystko to prawda, ale człowiek zawsze poszukiwał eliksiru młodości. Cóż nie możemy się pogodzić z upływem lat. Ale ważne jest zdrowie, uśmiech i umiejętnośc korzystania z radości życia. Bo przecież życie piękne jest.
Pozdrawiam Halszko serdecznie i miłego dnia :)))

czasami kobiety dla urody zrobią wszystko...

Każdy wiek ma swoje przywileje i urok. Myślę, że najważniejsze to akceptować upływający czas i zmieniać oczekiwania wobec siebie samej wraz z jego upływem. I lubić siebie. I wierzyć, że na wygląd trzeba zapracować a lekceważenie własnej pracy to głupota, chyba. W sobotę były moje urodziny, pięćdziesiąte szóste. Nie rwę sobie z tego powodu włosów z głowy, nie oczekuję, że jak spojrzę w lustro zobaczę tę samą licealistkę czy studentkę. A sztuczne wygładzenie skóry spowodowałoby u patrzącego na moją twarz dysonans. Wygląd nie pasowałby to wyrazu oczu, spojrzenia. W oczach wszak, w spojrzeniu kryje się doświadczenie życiowe. Nie da się operacyjnie przywrócić młodości spojrzeniu. Nie am innego wyjścia jak "pokochać ten wiek" jak śpiewa Seweryn Krajewski.

Bardzo dziękuję za życzenia, Misiu. Mam nadzieję, że się spełnią. Jeżeli doskwiera mi brak, to właśnie brak uśmiechu... A w kwestii korekt natury, nie można nikogo ganić za to co sam sobie na własne życzenie zrobił. Wątpię jednak, by był to skuteczny sposób leczenia kompleksów...

Właśnie... Co to za miłość... Ja rozumiem, że kobieta robi coś dla siebie samej, czegoś chce, coś jej przeszkadza, potrzebuje, dla siebie lub dzieci, bo i tak bywa, że trzeba i dzieciom pokazać, że można żyć, być piękną, tą wewnętrzną pięknością zadowolenia z samej siebie... To widać w oczach. Kiedyś rozmawiałam z piękną dziewczyną, studentką, była śliczna, zazdrościłam jej figury, urody, wszystkiego, ale jak z nią rozmawiałam, po prostu brzydła, jakoś tak, w oczach zmieniała się w zaszczute zwierzątko. Po operacji ostających (rzekomo) uszu, zmieniła się nie do poznania... To była metamorfoza, tutaj była chora dusza... nie ciało... Jeśli można było uleczyć duszę za pomocą skalpela, to czemu nie? Spotkałam ją raz jeszcze, tutaj, przypadkowo, po dwudziestu latach, jest żoną, matką, szczęśliwą piękną kobietą... Warto było!:-) Jedno jest pewne, nie warto dla mężczyzny, nie warto, bo tak jak napisałaś, zawsze znajdzie się młodsza i piękniejsza, nie kocha się samego ciała, to dusza sprawia, że ciało staje się piękne...

Uśmiechnęłam się czytając Twój komentarz mój ulubiony Kacprze. Pamiętasz jak zostałeś moim ulubionym Kacprem? Dyskutowaliśmy też na temat miłości, jej istnienia i wątpienia...:-)) Aż strach pomyśleć, że moglibyśmy wtedy nie zauważyć swoich wzajemnych komentarzy:-)) Jak spojrze na moja Flaficzke, Lulu i Bonifacego, wciąż ciepło mi się robi na sercu...
Ale wracając do tematu. Masz rację, jak ktoś potrzebuje dla siebie, niech robi, ale nie dla partnera, bo zawsze znajdzie się młodsza i piękniejsza a związek to nie wyścigi. Jeśli nie wypracuje się dobrego związku, to niech idzie do młodszej, czy młodszego, im wcześniej tym lepiej bo i tak wcześniej czy później grozi męczarnia we dwoje... Nie na tym polega prawdziwa miłość... Ja wciąż w nią wierzę, wiem, że istnieje:-))) Pozdrawiam serdecznie:-)

czasem mam wrażenie że w obecnych czasach tylko opakowanie się liczy .... możesz dostać goowno ale pięknie zapakowane zachwyca :) i tak jak to nasza Gramiczka napisała jeśli masz coś ładnego nie możesz mieć tego od urodzenia ... na pewno przyłożył do tego rękę chirurg

a Paniusia to w sen pozimowy zapadła?

Przeczytalam wiadomosc o kobiecie , ktora ( we Wroclawiu ) "zrobila sobie " nowy biust, potem plaski brzuch ( ach ten tluszcz!) a ostatnio zwyczajnie umarla sobie- po operacji podnoszenia posladkow. I jakos nie bylo mi jej zal. W normalnych warunkach byloby przynajmniej smutno, bo na pewno zostawila kogos i ktos po niej placze. A jednak nie. Dazenie do doskonalosci moze nas zabic. Zrobienie czegos dla kogos- w tym wypadku jest wielka glupota. Zrobienie tego nawet dla siebie samej - jezeli wykracza to poza granice zdrowego rozsadku- jest takze glupota. Trzeba o siebie dbac- na tyle na ile pozwoli nam czas, mozliwosci finansowe ( a to jest bardzo wazna sprawa!) , zdrowie i zwyczajny rozsadek. Bez szalenstwa, ze musze byc "wygladzona", bo wygladzone sa wszystkie kolezanki. Bez presji otoczenia, ze skoro one staja sie mlodsze, to ja musze tez. Patrze na kiedys piekne piosenkarki. Maja taki sam wyraz twarzy. Wyprasowane czola, wygladzone zmarszczki mimiczne- jakby nigdy w zyciu sie nie smialy. Jedno oko - znanej pieknosci- "przesunelo sie " w gore. Inna walczy z lekarzem o odszkodowanie. Czy warto? Jezeli jest taka potrzeba i odpowiednia kasa- to nikt nie zabroni. Ja na dzien dzisiejszy mowie zabiegom plastycznym- nie. Przyszlosc pokaze czy bede cos sobie "prasowala" oprocz sukienek.

Jest takie powiedzenie "Nie ma brzydkich kobiet, tylko czasem nie ma pieniędzy". Prawda jest taka, że sama chętnie zmieniłabym jakieś 90% siebie, tylko, że szkoda mi kasy i trochę strach, że coś się nie uda. A jeszcze moja Babcia powtarzała "Jak nie podobam ci się tak jak stoję, to mam cię w doopie jak się wystroję" :)

nie zgadzam się z Panią Woydyłło, centralnie z pierwszą częścią jej wypowiedzi... kocha się "za coś", za pewien całokształt cech, którego komponentą jest między innymi wygląd, powierzchowność /jak dużą komponentą, to już zależy indywidualnie/... teza o "poszukiwaniu ideału przez niedowartościowanych facetów" może dotyczy ich jakiegoś drobnego odsetka, ale jako uogólnienie jest bzdurna... za to prawdziwa jest inna, która mówi, że ideę "miłości bezwarunkowej" lansują ludzie, którzy nie chcą pracować nad sobą, udoskonalać się /nie tylko w sensie wyglądu/... co do wymagań w stosunku do siebie i partnerki, to myślę, że upływu czasu się nie powstrzyma i uroda, za którą /między innymi/ się kogoś pokochało, ulega zmianie... trzeba to przyjąć do wiadomości, zaakceptować, bo tak po prostu jest i już... ale to nie może być powodem, by sobie "odpuścić" wygląd całkowicie... po to się jest razem, by dawać sobie nawzajem szczęście, radość i jeśli się kochamy, to im bardziej jesteśmy dla siebie atrakcyjni, tym więcej tej radości sobie dajemy... puenta jest taka, że nie mogę wymagać od swojej kobiety, by była taką, jak w chwili poznania, ona też nie może tego wymagać ode mnie... ale mamy prawo /wręcz obowiązek/ wymagać nawzajem dbania o siebie tak, by ów nieubłagany upływ czasu zahamować... to jest kwestia zrozumienia pewnej subtelnej różnicy... jeśli przestanę kochać swoją kobietę z powodu grubego tyłka, albo ona mnie, bo wielki kałdun mi wyrósł, to tak naprawdę, nie chodzi tu ani o tyłek, czy kałdun, ale o brak starań, by ich powstaniu zapobiec, brak pracy nad sobą, jeśli się chwilowo zagapiliśmy /bo i tak bywa/ i dopuściliśmy do tego czy owego... zachodzi teraz pytanie, jakich starań?... oczywiście nie przekraczających granic zdrowego rozsądku... nie takich, które dają chwilowy efekt, ale potem jest jeszcze gorzej... ale takich, które procentują po latach... bo cóż po wyglądzie, jeśli nie opiera się on na fundamencie zdrowgo ciała?... na koniec dodam, że wymaganie od partnerki, jeśli się nie wymaga od siebie, to czysta hipokryzja... dla mnie koleś, który żąda od kobiety figury modelki, sam zaś jest jak spasiony wieprzek utuczony piwem i frytkami, to zaiste żałosna postać, która na atrakcyjną laskę absolutnie nie zasługuje...

Jezeli chodzi o zahamowanie czasu, to lekarstwa na to nie ma. Niezaleznie jak bardzo bedziemy sie meczyc i jak czesto skorzystamy z pomocy chirurga. Dla lekarza zjawisko pozytywne, kasa rosnie. Chce sie zyc. Dla krojonego , czesto tylko strata czasu. Siedze i patrze. Przysluchuje sie. Rozmowa od pogody przechodzi do zdrowej zywnosci , a konczy na temacie wagi czlowieka. Sa to dla nas ludzi dobrobytu obecnie najwazniejsze tematy. A przeciez jednak w dobie zadbania o siebie rozwodzimy sie coraz czesciej, samotnosc nas przygniata, a egoizm stoi na czele z materializmem i smieje sie do nas sztuczna szczeka, wypchanymi cyckami i nie ma pojecia , ze czlowiek to cos wiecej, to dusza, mysli, a nie kawalek miesa w modnym opakowaniu. Proponuje zamiast do lustra czesciej spojrzec na potrzeby drugiego czlowieka.
__________________
lisek

Poprawianie, jeśli komuś naprawdę potrzebne - rozumiem. Nie rozumiem kompletnej zmiany. Świadczy to albo o kompletnym braku akceptacji siebie, albo o wynikłej już z tego chorobie.
Kiedyś czytałam jakiś artykuł, autorzy podsumowali: jeśli kobieta oprócz urody ma rozum, zainteresowania, wiedzę, ergo: jest kimś ciekawym, do wyglądu nie będzie podchodzić ze śmiertelną powagą, nie będzie on taki istotny; jeśli ma tylko urodę.... ( nie dotyczy osób, którym wygląd potrzebny jest w pracy:)

Nigdy nie myślałam o mechanicznym upiększeniu siebie uważam jednak, że jest to indywidualna sprawa każdej kobiety. Jeśli ma na to środki i bardzo tego pragnie to potrzebne jest wsparcie partnera... Bo bez jego wsparcia będzie okrutnie ciężko znieść ból... Człowiek ma taki mechanizm, że musi się sam dowartościować. Lecz niech będzie to świadoma decyzja - robię to dla siebie, nie dla kogoś...

Czy nie byłoby cudownie gdybyśmy wszyscy nauczyli się patrzeć na innych tak by nikt nie czuł, że potrzebuje poprawiać naturę? To smutne, że są tacy, którzy uważają, że mogą stwierdzić, że ktoś ma np. "zły nos"...to straszne jak głęboko tego rodzaju komentarze potrafią zapaść w nas. :( A jak łatwo zapominamy o tych wszystkich momentach, w których słyszymy, że mamy "piękny nosek".
__________________
Jofa
~:]