ZAWIŚĆ...

zdjęcie - Jan Samek / www.PhotosOn.net

„Nie ściągajmy w dół  tylko dlatego, że są od nas ładniejsze, młodsze, mądrzejsze albo bardziej zamożne. Także wtedy, gdy wydaje się nam, że są też od nas bardziej szczęśliwe. Bo z partnerem czy też bez niego rzeczywisty sukces będziemy mogły „odtrąbić” dopiero wówczas, gdy odruchy kobiecej solidarności zaczniemy traktować jako coś najzupełniej oczywistego, a nie wydarzenie od święta.”
(Małgorzata Domagalik)
 
         

Otoczyły ją jak piranie, jak pijawki krew, tak one wysysały z niej radość z nowego mieszkania, samochodu, świetnej torebki. Nie mówiąc już o sukcesie w pracy czy o randce z przystojnym facetem. Obce kobiety, znajome, koleżanki, „pseudo – przyjaciółki”. Tyle kopniaków otrzymała od życia, tak wiele musiała przeżyć wtedy zdarzało się, że one pomagały, uśmiechały się, podawały rękę. Kiedy już odbiła się od dna, kiedy zaświeciło słońce, powoli obcinały jej skrzydła. „Nie wychylaj się”-  poradziła jej jedna słabo znana sąsiadka. „To wywołuje u innych chęć ściągnięcia cię w dół. Takiego jakby wyrównania, bo dlaczego masz mieć lepiej?” Nie miała pojęcia co ma się wyrównywać i dlaczego. Przecież one też tak mogą, a że nie wydają na podróże, które ona kocha czy torebki, do których ma słabość, to przecież ich decyzja. Szczycą się dużym kontem i liczą każdą złotówkę, ale to ich życie i jej przecież nic do tego. Nie rozumiała dlaczego ma postępować tak jak one. Dlaczego nie może być inna, spełniać swoich marzeń, skoro ciężko na to pracuje. Była bardzo rozżalona. „Dlaczego?”
     Nie rozumiała tej jednej małej różnicy, że wyciąganie ręki do potrzebującego, czasem jest potrzebne bardziej pomagającym, by mogli poczuć się lepiej, bo przecież są tacy dobrzy, pomagają potrzebującym, spełniają dobre uczynki jak na praktykujących chrześcijan, buddystów, czy innych religijnych ludzi, przystało. A może po prostu chcą pomyśleć lepiej o swoim człowieczeństwie. Tak! Zdecydowanie krzywdę innych mogą unieść. Jak w tragedii starożytnej przeżywają catharsis patrząc na niepowodzenie, upadek czy nieszczęście innych. Oczyszczają siebie dając datek, pomagając w inny sposób i cieszą się, że to nie one, bo przecież im także mogłoby się coś stać. To mogą unieść, nie potrafią jednak cieszyć się, kiedy innej kobiecie zaczyna się powodzić lepiej, szczęści się bardziej, czy zwyczajnie dostała dobrą pracę.
    Wciąż ostrzegali ją i nadal ostrzegają, że bardzo ciężko pracuje się z kobietami. „Ale dlaczego? Czyż to nie jest zupełnie irracjonalne, żeby pomagać w nieszczęściu a tłamsić w szczęściu, kiedy można dzielić radość na dwie, trzy czy cztery radosne kobiety? Te myśli nie dawały jej spokoju. Czyżby to była pozostałość z doby komunizmu, kiedy wszyscy musieli mieć jednakowe granatowe mundurki z białym kołnierzykiem? Czy tak mocno nienawidzimy tych, którym udaje się odbić od dna? ” Ale tutaj nie chodzi nawet o przyjaciół, ale kobiety wokoło, które zamiast wspierać się wzajemnie w swoich dążeniach, obcinają sobie nawzajem skrzydła.
     Wyszła do toalety, obmyła twarz zimną wodą, potem starannie poprawiła makijaż. Wciąż nie rozumiała dlaczego mężczyźni potrafią solidaryzować się ze sobą, pchając się nawzajem w górę. Mężczyzna zwykle broni mężczyzny, a kobieta dyskredytuje kobietę. Kiedy facet zdradzi, żona ma pretensję do tej drugiej kobiety, a nie do swojego męża, bo to przecież wina tej „lafiryndy”. Przecież to nawet nielogiczne. Mężczyzna nie poszedł do łóżka z inną wbrew swojej woli. Dlaczego z każdej strony kobieta szuka winy w drugiej kobiecie? Dlaczego z taką przyjemnością wbija szpile w czułe miejsca? Kobieca zawiść jest jak pies ogrodnika, który sam nie zje a drugiemu nie da.
     Nie, nie pokaże im, że zabolało, że nie rozumie, że nie może pojąć jak tak można. Jedno wie na pewno. Prawdziwego przyjaciela poznajemy dopiero, kiedy zobaczymy jak zachowuje się w nieszczęściu i szczęściu. Dopiero wtedy, kiedy potrafi podać rękę w potrzebie i szczerze cieszyć się z naszych sukcesów. Wie już, że nie może liczyć na poparcie kobiet, na zwykłą kobiecą solidarność, a już zwykłe pokazanie lepszego „ciucha” to jakby zrobić z siebie tarczę lub worek do bicia. Tak, ta wiedza kosztowała ją bardzo, bardzo dużo. Widać doświadczenie jest najlepszym nauczycielem, choć najdroższym, bo opłaciła tę wiedzę cierpieniem.
     Podniosła głowę do góry, włożyła uśmiech na twarz i ruszyła do walki pamiętając, że cokolwiek by się nie działo, ma zawsze wspierać sukcesy innych kobiet, bo życie toczy się dalej, a jaka będzie przyszłość zależy także od niej...

 
***
 
jest kobieca intuicja
wrażliwość i empatia
jest matczyna miłość
z sercem na dłoni
i ze łzami w oczach
jest dziewczęca niewinność
tak delikatna jak tylko
ona być potrafi
to wszystko jest
naprawdę w kobiecie
jest intuicja
wrażliwość
miłość
dobroć
i niewinność
a wszystko to tak piękne
dobre i bez niedomówień
i tylko
wszystkie te cechy naraz
wciąż nie mogą się przebić
przez zwykłą i codzienną
kobiecą zawiść