BÓL ISTNIENIA...

Przeczytałam ten fragment i wróciło do mnie przedstawienie. Rzeczysistość przywołuje myśli, odgrzebuje wspomnienia i dawno zapomniane odczucia. Właściwie to wszystko co zrobił Krystian Lupa to właśnie to o czym pisze Gruszczyński. Zadawanie bardzo niewygodnych pytań o życie, o jego duchowy i emocjonalny aspekt.

Każdego człowieka pcha jakieś pragnienie, ono wyznacza jego stany psychiczne. One z kolei są determinowane przez możliwości. Człowiek Lupy cierpi psychicznie, umiera. Tak, umiera bez wyraźnego powodu, jak Weronika z książki P. Coelho, która postanawia umrzeć... Ale człowiek Lupy umiera w okropnych męczarniach psychicznych. O ileż psychiczny ból jest gorszy od fizycznego. Dlaczego ludzie cierpiący psychicznie zadają sobie ból tnac żyły czy okaleczając ciało? Na moment jeden, choć na moment niewielki, zapomnieć o tym psychicznym pożeraczu człowieka... Ból istnienia? Może... Kto to wie, czy istnienie potrafi boleć aż tak ogromnie? Ja myślę, że tak... Nie, ja wiem, ze tak! Bohaterowie Lupy są stawiani przed wyborem. Zwykle godzą się na zasady moralne panujące ogólnie i ogólnie przyjęte. W sobie, w środku swojego człowieczeństwa chowają to coś. Czai się to, czyha na odpowiednią chwilę i wychodzi wreszcie. Wręcz wybucha bólem ogromnym, bezsensem istnienia... Reżyser tak kieruje swoimi bohaterami, że wychodzi wtedy na wierzch to, co głęboko ukryte, wstydliwe, to wszystko co jest tym czlowiekiem. On uzewnętrznia to, uwypukla, pokazuje tak bez znieczulenia. Jego spektakle to godziny, długie bardzo długie 6, 9, 10 godzinne spektakle. Zarzucali  mu nudę, ale ja tego nie czułam w czasie spektaklu. Ta cisza i rzekoma nuda to dla mnie pełen napięcia i walki wewnętrznej spokój. Taki pozorny. Taki, w którym każda komórka jest napięta i myśli, intensywnie myśli, lub czeka na coś, co nadejdzie nieuchronnie, bo nadejść musi... Ta niby nuda i szaleństwo przeplatają się nawzajem. Współuczestniczą w tworzeniu przedstawienia tak niesamowicie emocjonalnego, że właściwie tego się nie ogląda, to się przeżywa... Tylko czy każdy ma odwagę spojrzeć na siebie samego w ten wlaśnie sposób? W końcu to boli... Ciągle boli, a ból wciąż wraca...

Krystian Lupa to niesamowity reżyser. Miał na mnie ogromny wpływ. Na to kim jestem, choć pozornie wcale a wcale nie można tego dostrzec...

 

Przeczytałam ten fragment i te wszystkie myśli tak mi się kłębiły w głowie, kudłaciły i rozczochrywały. W sumie takie pisanie pomaga uporządkować myśli. Pomaga zebrać to wszystko razem i zastanowić się. Ciekawe doświadczenie, choć denerwuje niemożność oddania literkami tego wszystkiego co się czuje i myśli. Jednak to przelewanie myśli na papier, zamienianie na czarne robaczki liter sprawia, że gdzieś po drodze coś umyka, coś się gubi, coś nie dociera...

 

 

***

bezradnie

rozglądam się

nie ma ciebie

nikogo nie ma

jestem sama

do bólu w piersiach

szumu w głowie

hałasu w uszach

jestem sama

w swoim istnieniu

samotna

tak uporczywie

milczysz do mnie

Boże...