ŚWIĄTECZNE ZAMYŚLENIE...

zdjęcie - Jan Samek / www.PhotosOn.net

 „Całym sobą płacisz za wolność – więc to wolnością nazywaj, że możesz, płacąc ciągle na nowo, siebie posiadać.”

(Jan Paweł II)

Spojrzała przez okno na zasypane chodniki i małą osiedlową dróżkę. Samochody z trudem poruszały się po nieoczyszczonych jeszcze ze śniegu ulicach. Zimno... Znowu zrobiło się zimno. Jakoś tak od razu i bez zapowiedzi, bez jakichś powolnych spadków temperatury czy opadów śniegu. Nagle buch! Śnieżyca, a zaraz potem minus dziesięć stopni. Martwiła się, bo przecież jakoś musi jutro dotrzeć do pracy.

Na sąsiednim domu zamigotały światełka. Dmuchany bałwan i plastikowe figurki, rozstawione w ogródku sąsiada, świeciły kolorowo i radośnie. To już Święta – pomyślała i uśmiechnęła się do siebie. Lubiła Święta. Wbrew wszystkiemu i wszystkim, zawsze lubiła Święta i starała się tak je zaplanować, żeby nie mieć czasu na smutek, samotność i na łzy. Lubiła ludzi wokoło, śmiech dzieci, odgłos rwanego papieru w który tak pięknie zapakowane były prezenty, radość i harmider otoczony zapachami kompotu z suszu. Tak, bardzo lubiła święta... Nawet ten kicz wystaw sklepowych, przeładowanych świecidełkami domów i domowych ogrodów nie przeszkadzał jej wcale. Lubiła to wszystko, może dlatego, że w ogóle kochała Święta. Spojrzała na kalendarz i uświadomiła sobie, że jeszcze nie zrobiła świątecznych zakupów. Każdego roku już wcześniej przygotowywała wszystko i pięknie zapakowane torebki, paczki i woreczki leżały schowane w szafie z ubraniami. W tym roku nie będzie świątecznych zakupów. Nie ma ochoty na tłumy w sklepach. Nie ma ochoty na ludzi. Jeszcze raz spojrzała za okno i westchnęła ciężko. „Jestem zmęczona ludźmi” – powiedziała cicho. „Na dodatek zaczęłam mówić sama do siebie. To chyba nie świadczy o mnie najlepiej” – pomyślała.

Podniosła do ust kubek z gorącą herbatą. Właściwie nie chciało jej się pić. Od lat ogrzewała w ten sposób ręce. Uwielbiała te zimowe wieczory, kiedy mogła usiąść w fotelu, lub stanąć przy oknie z kubkiem gorącej herbaty w dłoniach. Ten kubek dawał jej poczucie bezpieczeństwa, uspokajał i pobudzał wyobraźnię. Teraz planowała świąteczne zakupy w sieci. Komputery naprawdę ułatwiają życie. Zamiast iść do sklepu kilka kliknięć i towar przychodzi do domu pięknie zapakowany i bez opłaty za przewóz. To  w ramach świątecznych promocji.

            Zamyśliła się znowu. Nie rozumiała kiedy z osoby uwielbiającej świąteczną krzątaninę zmieniła się w odludka wolącego klikanie w klawiaturę niż świąteczne zakupy. Jakoś jej to umknęło, ten czas, kiedy przestała lubić ludzi... Nie, to nie tak, że nie lubi ludzi w ogóle. Jej tylko szkoda było czasu na tych, z którymi nie mogła szczerze porozmawiać, na tych myślących inaczej, na tłumy bezimiennie przepychające się w centrach handlowych... Czyżby czas aż tak ją zmienił? Może właśnie dobrze tak świątecznie zdać sobie sprawę z upływającego czasu, ciała odmawiającego posłuszeństwa, myśli coraz częściej wracających do przeszłości i problemów, które wciąż przynosiło jej życie. Teraz może spokojnie pozwolić sobie na mówienie prawdy w oczy, na odwagę własnego zdania. Nie chce spotykać ludzi, którzy są poukładani inaczej. Przewrotne określenie - pomyślała i uśmiechnęła się nieznacznie. Przecież zawsze lubiła ludzi, ale teraz szkoda jej było czasu dla tych ludzi z głupio pojowanego obowiązku, czy jakichś głupich dyplomatycznych zagrań. Lepiej popatrzeć w okno, ogrzać się kubkiem gorącej herbaty i pomyśleć. Tak, to lubiła najbardziej, bo wciąż brakowało jej czasu na spokojne myślenie.

Pierwszy raz nie poszła na świąteczną imprezę firmową. Pierwszy raz powiedziała „nie”. Tyle lat uśmiechała się i robiła dobrą minę do złej gry. Teraz poczuła się lekka jak ptak. Wystarczyło powiedzieć, że nie przyjdzie. Ot tak, po prostu. Czas upływa, mijają lata, potem zaczną upływać jej pięciolecia i dziesięciolecia. Nie starczy czasu nie tylko na myślenie, ale także na spotkanie tych, których tak bardzo chciałaby poznać, spotkać, porozmawiać. Tacy ludzie naprawdę wnieśli dużo w jej życie. Wciąż ma nadzieję, że wniosą jeszcze więcej...

Wyprostowała się i spojrzała raz jeszcze na zasypane śniegiem ulice. Przecież i tak nie starczy jej czasu by spotkać się ze wszystkimi, ale na pewno nie będzie go traciła na tych, których WYPADA, POWINNO SIĘ, NALEŻY odwiedzić. Tym razem to będą szczęśliwe święta, szczęśliwe lata wewnętrznej wolności. Dobrze tak poczuć się wolną i całemu światu chciała teraz życzyć właśnie takiej wewnętrznej duchowej wolności. „Niech będą szczęśliwi wszyscy ci, którzy chcą być szczęśliwi” – pomyślała, uśmiechnęła się radośnie i energicznie ruszyła do kuchni, by zapażyć nową herbatę. Ta w kubku dawno już wystygła.

***

popatrz

znowu idą święta

spadł śnieg tak jak wtedy

pamiętasz?

szliśmy opatuleni

zimnymi ulicami miasta

a rękawiczki do łokci

pamiętasz?

moje drżące ręce

usiłujące włożyć klucz

do zamka

a naszą choinkę

pamiętasz?

taką malutką pachnącą

z jednym jabłkiem

i dwoma kieliszkami

z szampanem

pamiętasz?

popatrz

znowu idą święta

spadł śnieg tak jak wtedy

to nasz grudzień

pamiętasz?