NEKROPOLIE...

Bardzo wymowne to zdjęcie...Myślę ,że w końcu przychodzi taki czas ,ze w tych miejscach ból, cierpienie z powodu utraty miłości, bliskich zastępuje spokój i wspomnienie... Tylko z czasem tych miejsc coraz więcej...wciąz przybywa grobów gdzie ta nasza miłość zostaje pochowana...Wiesz tak kiedyś sobie pomyslałam,ze przecież tak nie dużo trzeba by tym zapomnianym grobom przywrócić pamięć..Trochę naszego czasu, czasu lokalnej społeczności, dzieci, młodzieży...Gdyby np tak lekcje religii w plenerze?...
__________________
roksanna

Nie odwiedzam tego cmentarza w sobie. Wiem, że on tam jest, ale nie mam siły tam wejść. Boję się, że mogłabym mieć problem, żeby stamtąd wyjść.

Pięknie napisane, Misiu!
Choć muszę powiedzieć, że w pewnych zagadnieniach nasze poglądy i spojrzenie na ten właśnie dzień, są całkowcie rozbieżne.
Wiem, inaczej tęskni się, inaczej postrzega, kiedy od namacalnych wspomnień o bliskich dzielą nas tysiące mil.
Dla mnie, ten dzień, dzień TUTAJ, to jarmarczny festyn, kraszony pańską skórką, drogimi futrami, połyskuącym złotym uzębieniem i licytacja - kto więcej, kto okazalej, kto lepiej.
Nie ma to nic wspólnego z pamięcią, szacunkiem czy oddaniem cześci, tym, którzy odeszli.
Osobiście wolę rozpamiętywanie w tej "wewnętrznej nekropolii", a cmentarze odwiedzam rzadko, bardziej z potrzeby namacalnego kontaktu, choćby z zimną i nieczułą płytą pomnika, zaś pamięć o bliskich noszę w sercu na co dzień, podobnie jak miłość do nich, która wcale nie stała się czasem przeszłym.

świetnie to napisałaś...

Musiałam założyc sobie nowe konto w Twoim serwisie, Halszko. Mam problemy z dostępem do Internet w domu a stare hasło zapisane w poczcie, do której nie mam dostępu z "pracowego" komputera. Witam więc poraz drugi. Pod swoim stałym nickiem.
Masz i nie masz racji, Halszko. Wiele chowamy w sobie ale czy są to rzeczywiście cmentarzyska? Ja chowam w sobie to, czego nie potrafię ocalić w rzeczywistości. Jest tego coraz więcej i pewnie dlatego coraz bardziej zapadam się w siebie bo tylko tam moge dotknąć szczęścia, które było a którego nie potrafiłam zatrzymać. Nie grzebię bo żywię nadzieję, że wróci a ja mądrzejsza o lekcję, którą odebrałam po prostu mu się poddam.

A dla mnie tegoroczny 1 i 2 listopada wcale nie był dniem smutny. Kiedy dzisiaj odwiedziłem grób koleżanki z podstawówki i patrzyłem w jej zdjęcie na mogile, miałem wrażenie, że uśmiecha się do mnie moja dobra przyjaciółka. Od razu przypomniałem sobie jak często o niej myślałem, gdy było mi naprawdę ciężko i... i jak wkrótce po tym wszystko się zmieniało. Może to zbieg okoliczności, ale wiara w przypadki i zbiegi okoliczności pozbawia nas emocji.
Pozdrawiam,
dawniej Piotruś, dzisiaj niechaj za mnie mówi pierwsza litera imienia;)

Zdjęcie piękne.... to czas zadumy... niekoniecznie cierpienia, może bardziej pogodzenia się z tym, że tego kogoś już nie ma z nami materialnie.... lubię ten dzień.... pozdrawiam buziak********
__________________
dionka

Dla mnie te pierwsze dni listopada nie były smutne...
Zwykle wspominając tych, których już z nami nie ma w sercu ściska nas coś...
Myślami jednak zawsze są z nami i tu nie można mieć wątpliwości...

W końcu udało mi się zalogować i dodać komentarz.
Pozdrawiam Cię serdecznie

Twoje myśli zawsze mnie poruszały. Poruszają. I będą poruszały. Pisz, kochana. Pisz! ;*

Cmentarze przywołują myśli, co dzieje się z tymi,którzy odeszli, jest tyle wersji na ten temat.Kochamy życie i pewnie dla tego właśnie, tak trudno pogodzić się z przemijaniem.Pragniemy, by bliscy, którzy leżą na cmentarzu żyli w naszych sercach, modlimy się by ich dusze trafiły do nieba i ta wiara pomaga nam wierzyć, że nasze życie nie kończy się na cmentarzu.Należy pamiętać o tych,którzy odeszli, kiedyś ktoś będzie pamiętał o nas i miejmy nadzieję, że puste miejsce po nas nie zarośnie mchem./Chociaż to nie jest takie ważne/ Jeśli Pan obiecał zmartwychwstanie, możemy wierzyć, że dotrzyma Obietnicy.Spotkamy się, i to niesie ogromną Nadzieję.

A wiesz, że ja jakoś nie przywiązuję wagi do cmentarzy? Wychodzę z założenia, że nasi bliscy powinni być w naszych sercach, a nie pod kamiennymi płytami. Sama chciałabym być skremowana właśnie po to, żeby oszczędzić krewnym czy przyjaciołom pielgrzymek na cmentarze :) No ale to tylko ja, sama wiesz jaka jestem ;)

Zdjecie rzeczywiscie piekne i bardzo wymowne. Coz, ludzie zapominaja ... Nekropolie jak metropolie .... Wielu z tych, ktorych kiedys ktos kochal - odlecialo na skrzydlach zapomnienia. Ich groby pokrywaja stare, opadle i pozostawione od lat liscie, trawa, ktorej nikt nie wyrywa... Smutne to bardzo. A jednak jakby nie wygladaly- grob, grobowiec, samotny krzyz, zydowska kamienna tablica czy urna - najwazniejsza jest pamiec o tych, ktorzy odeszli. Bo przeciez sprzatamy te miejsca nie tylko dla tych, ktorych juz nie ma . Przede wszystkim dla tych, ktorzy jeszcze sa i pamietaja.

Piękny cytat Halinko .
Uściski .
__________________
Maja