KOMPROMIS...

zdjęcie - Jan Samek / www.PhotosOn.net

"W miłości dobrze jest czasem odpuścić nawet za cenę poczucia osobistej przegranej, żeby w ostatecznym rozrachunku wygrać bycie razem. Bo przecież partnerstwo wcale nie polega na egzekwowaniu bezwzględnej równości. To bycie razem - obydwoje jesteśmy szczęśliwi, ale każde na swój sposób."

(Zyta Rudzka - "Mężczyzna domowy")

      Bycie szczęśliwymi, każde na swój własny i niepowtarzalny sposób, jest najtrudniejszym i najrzadszym osiągnięciem w związku. Przecież tyle trzeba przeżyć, by zrozumieć prawo każdego człowieka do bycia sobą. Tak, właśnie tak... SOBĄ.  Istotą odrębną z rozumem i sercem, swoimi własnymi zainteresowaniami i swoją prywatną naiwnością życiową, fobiami i ułomnościami.
     Ileż to razy marzy nam się, by wreszcie przestali nas zmieniać i pouczać ile wody należy nalać do czajnika, bo przecież lepiej wiedzą ile herbaty można wypić, by wreszcie przestali krytykować, że źle obierasz ziemniaki, jabłka i wszystko co wymaga obierania, a na dodatek używasz zbyt drogich perfum a one nikomu do niczego nie są potrzebne.  Przecież tego na dłuższą metę znieść się nie da. Każdemu, nawet najspokojniejszemu człowiekowi zamarzy się wreszcie, by najpierw rodzice, potem partner czy partnerka, przestali narzucać własną wizję świata i szczęścia we  dwoje. Żeby tak wreszcie móc się poczuć kochanym i akceptowanym takim jakim się jest, tak po prostu... Nie, to nie oznacza zgody na bylejakość i uczuciowe lenistwo. To zupełnie nie o to chodzi. Nikt nie zwolni nas od myślenia, przewidywania i starania się o siebie, partnera i przyjaciół. I nie o bezwzględną równość tu chodzi, bo ta w życiu jest po prostu niemożliwa... Życie polega na wzajemnym wsparciu, miłości i odpowiedzialności, a nie na bezwzględnej równości. Bywa, że w jednej dziedzinie życia partner daje więcej, a  w innej mniej. Bywa też, że przez pewien okres daje tylko jedna strona, bo tak wyszło, bo tak się stało i tak wynika z codzienności.  Tylko tutaj właśnie potrzebne jest myślenie i przewidywanie, by nie urosło to do, najczęściej spotykanego, "bo mnie się należy" , albo do uznania tego za obowiązek dającego. Ludzka natura bardzo szybko przyzwyczaja się do dobrego, szybko przestaje to zauważać i wciąż znajduje dalsze powody do narzekań. A tak mogłoby być pięknie i  razem szczęśliwie bez narzucania własnej woli, wymuszania swojego gustu i smaku.
     Każdy w związku może być szczęśliwy na swój własny indywidualny i niepowtarzalny sposób, akceptowany przez partnera czy partnerkę. Tak niewiele, tylko trochę odpuścić, a można być szczęśliwym...
 

 
 * * *

skryta za kotarą z marzeń

powoli dobieram

swoje cegiełki

szczęścia codziennego

buduję uważnie

bez zbytnich upiększeń

i bez znieczulenia

prawdziwie poznaję

każdą cegłę z osobna

sprawdzam czy pasuje

do zwykłego codziennego

szczęścia we dwoje